Home > Uncategorized > Jamie Oliver potrzebny od zaraz

Jamie Oliver potrzebny od zaraz

Mieszkańcy Nauru mają problem. Duży. Albo gruby, żeby być dosłownym.

Według ostatniego raportu Światowej Organizacji Zdrowia, mieszkańcy tej najmniejszej republiki świata (tylko 21 kilometrów kwadratowych i 14 tys. obywateli, choć część i tak mieszka za granicą) są zarazem jego najbardziej otyłym narodem. Aż 97 proc. mężczyzn i 93 proc. kobiet cierpi tu na nadwagę. Sądziedzi wcale nie wypadają lepiej. W pierwszej dziesiątce najtłustszych krajów tylko dwa są spoza regionu: USA (miejsce 8.) i Dominika (nie mylić z Dominikaną; miejsce 10). Cała reszta to wyspy Pacifiku.

Grubas z NauruTen pan ogląda Jaimiego i wie, że świeże ryby to podstawa (Fot. TopNews New Zealand)

Skąd ta masa nadprogramowych kilogramów? Z połączenia tradycji ze zmianami cywylizacyjnymi.
Po pierwsze przez wieki obowiązujący w regionie wzorzec kulturowy był następujący: im ktoś grubszy, tym wyższa jego pozycja społeczna, bo znaczy, że mu się powodzi, ma władzę, jest bogaty i stać go na to, żeby się obżerać, głód mu nie grozi. Pożądani kawalerowie to tacy z brzuszkiem, a popularność panny tym wyższa, im większy tyłek. Na Nauru była nawet ceremonia, gdzie młode kobiety po prostu tuczono, żeby stały się atrakcyjniejsze.
I wszystko byłoby w miarę pod kontrolą, gdyby wyspiarze odżywiali się jak dawniej: rybami, kokosami i bulwami. Ale zdrowa żywność to już przeszłość, dziś na stołach królują importowane konserwy, zachodni przetworzony fast food podlany coca-colą.

Efekt? Choroby, których wcześniej tu nie znano. Na Samoa Amerykańskim na cukrzycę cierpi aż 47 proc. populacji, na Tokelau 44 proc. Na Nauru ma ją 45 proc. mieszkańców, a wynikające z otyłości schorzenia, np. choroby serca i układu krążenia, powodują 3/4 zgonów.

Wyspiarzom oczywiście nie podoba się, że są przedstawiani jako tłuściochy, ale wielu po prostu próbuje wyprzeć się problemu. Na przykład doktor Setareki Vatucawaqa, odpowiedzialny za zdrowie publiczne na Nuru, twierdzi, że słynne BMI (czyli wskaźnik masy ciała, na podstawie którego oceania się otyłość) ma tak naprawdę zastosowanie tylko dla ludzi rasy białej. Przytakuje mu wielu rodaków, którzy twierdzą, że to ich cecha narodowa, że są niscy i “zbici”. I że dzięki temu osiągają sukcesy w podnoszczeniu ciężarów. Na przykład obecny prezydent kraju, Marcus Stephens, zanim zabrał się za politykę, na Igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów wytargał sztangą w sumie siedem złotych medali i pięć srebrnych.

Marcus StephenPrezydent Nauru Marcus Stephen, oraz łączna masa, jaką wyciska na rozgrzewkę (Fot. Lawrence Jackson/The White House)

Rząd jednak rozumie, że coś jest na rzeczy, bo od kilku lat zachęca mieszkańców, żeby byli aktywniejsci fizycznie i uprawiali sporty (co na 23 kilometrach kwadratowych może wcale nie być takie łatwe, szczególnie, że najpopularniejszą grą jest futbol australijski, gdzie boisko jest dwukrotnie większe niż w piłce nożnej).
Zdrową dietę i trochę wysiłku mógłby sobie zresztą wziąć do serca cały świat, bo wg statystyk WHO, aż 1,6 mld z nas ma nadwagę, a 400 mln cierpi na chorobliwą otyłość. Już za pięć lat te liczby mają wystrzelić do odpowiednio 2,3 miliardów i 700 milionów. Jamie Oliver na brak roboty nie będzie narzekał.

No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

PS Prezydent Nauru, wspomniany Marcus Stephen, ma za sobą naprawdę bardzo ciekawą karierę sportową. Na przykład Naurski Związek Podnoszenia Ciężarów (? Nauru Weightlifting Federation – Dział Zagraniczny się poddaje) założono w roku 1989 tylko i wyłącznie po to, żeby mógł startować w zawodach międzynarodowych (taki wymóg).
Trzy lata później Stephen chciał wziąć udział w Olimpiadzie w Barcelonie (kto by nie chciał?), ale do tego już nie wystarczyło członkostwo u ciężarowców, niezbędny był krajowy komitet olimpijski. A takowego Nauru nie zdążyło wówczas jeszcze ustanowić. Na szczęście w sukurs przyszły ziomki z Samoa (tego niepodległego, a nie amerykańskiego), które dało sportowcowi paszport. Dzięki czemu do Hiszpanii pojechał, tyle że reprezentować sąsiadów.
W czasie gdy targał żelazo w Europie, koledzy w ojczyźnie założyli NKOL (Marcus jest teraz jego prezesem) i w Atlancie oraz Sydney nosił już rodzinne barwy.
No i jeszcze taki fun fact, że gdy mianowano go prezydentem (na Nauru głowę państwa wyznacza parlament) w 2007, był jednym z najmłodszych przywódców świata: miał 38 lat.

PS2 Na Igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów Nauru zdobyło jak do tej pory 27 medali (czyli przypada jeden na mniej więcej 518 mieszkańców). Co do jednego zdobyte w podnoszeniu ciężarów. W zeszłym roku złoto do tej puli dorzucił Yukio Peter, który podobno jest przez kibiców tak wielbiony, jak kiedyś Marcus. Przyszły prezydent? Dział Zagraniczny będzie mu się przyglądał.

  1. Daniel
    12/01/2014 at 22:56

    świetne!
    Czy można zapytać kto jest autorem wpisów o Nauru i bloga? Fajnie, że ktoś interesuje się i pisze o tym rejonie świata

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: